Mijn naam is Petra de Winter. Deze brief schrijf ik in het belang van mijn
dochterje Indy Priscilia. Mijn dochtertje is op 11 april 2002, na een
zwangerschap van 29 weken, samen met haar broertje Damy geboren. Dat is dus
bijna 3 maanden te vroeg. Al na 5 dagen mocht Indy verhuizen van de
intensive careafdeling naar een gewoon ziekenhuis. Haar broertje liet ze
achter in het andere ziekenhuis. Met hem ging het niet zo goed en ze zouden
elkaar pas na 2 maanden weer zien.
Met Indy ging alles goed. Ze lag als een prinsesje in haar couveuse, waar ze
zich heerlijk in bewoog. Een week na haar geboorte kon ze al een flesje
drinken, iets wat voor zo’n jong kind toch wel zeldzaam is. In principe
moest Indy alleen nog maar groeien, want een kind van amper 1 kilo was nog
te klein om mee naar huis te nemen. Na 2 maanden was het zo ver. Indy woog
net iets meer dan 2 kilo, dronk goed en mocht dus naar huis. Haar broertje
had ze nog steeds niet gezien, die lag nog in het andere ziekenhuis. Wat een
feest dacht ik. Eindelijk 1 kind in huis. Maar het klopte totaal niet. Wat
normaal een feestperiode is, voelde voor mij als een gemis. Een kraamperiode
heb ik totaal niet gekend.
Met Indy ging ondertussen alles goed. Ze was, en is, een heel lief meisje
dat eigenlijk nooit huilt.
Na 4,5 maanden mocht Damy eindelijk naar huis. Eindelijk konden we dan gaan
genieten. Maar we moesten wel rekening houden met het feit dat Damy altijd
een zorgenkindje zou blijven: leerachterstand, ademhalingsproblemen en ga zo
maar door.
Indy kreeg tandjes en ging ‘mama’ roepen en eindelijk brak er een
vreugdeperiode aan. Maar wel een met een zwart wolkje erboven. Verdere
ontwikkeling van Indy verliep niet zoals gewenst. Indy kon haar hoofd niet
rechtop houden, niet stil houden, niet op haar buik rollen of zitten. Twee
keer per week zat ik bij de fysiotherapeut maar dat mocht niet baten.
Uiteindelijk na bijna 2 jaar en verschillende opnames zijn we achter Indy’s
probleem gekomen: hersenbeschadiging als gevolg van een zuurstoftekort
tijdens of net na de bevalling. Ik hoef er niet bij te vermelden dat op zo’n
moment de wereld letterlijk voor je in elkaar stort. Je krijgt te horen dat
je eigen kind levenslang afhankelijk is van jou als ouder.
Door dit zuurstoftekort heeft Indy dus nu een cognitieve en motorische
acherstand en is ze bekend met epilepsie. Terwijl haar broertje Damy, het
mannetje waar iedereen zich zorgen over maakte, zich ontwikkelt, schommelt
Indy rond een ontwikkelingsleeftijd van een kind van 7 maanden. Indy kan nog
steeds niet zitten, kruipen of lopen. De woordjes ‘mama en papa’ kan ze ook
niet meer zeggen.
Indy zit sinds april 2004 op een revalidatieschooltje, waar ze al enig
resultaat heeft geboekt. Ik ben als moeder op zoek gegaan naar andere c.q.
meer mogelijkheden om Indy te helpen in haar ontwikkeling. Uiteindelijk ben
ik terecht gekomen bij Stichting Care Sharing. Deze stichting behartigd de
belangen van mensen met hersenletsel. Deze stichting bracht ons op de hoogte
van een speciale therapie: hyperbare zuurstoftherapie. Bij een beschadiging
van de hersencellen ontstaat een verstoring in de neurologische organisatie
en bereikt een patient niet het optimale ontwikkelingsniveau, zoals bij
Indy. Door middel van zuurstoftherapie probeert men de hersencellen te
activeren die om de dode hersencellen heen liggen, met als doel dat deze
cellen bepaalde lichaamsfuncties over gaan nemen, zodat het
ontwikkelingsniveau van Indy weer kan toe nemen.
Mijn man en ik zijn erg overtuigd van deze therapie en zijn dan ook op 5
september j.l. begonnen met de therapie. De resulaten zijn verbazingwekkend.
Indy kan nu een aantal uur zitten zonder ondersteuning van kussentjes of
andere voorwerpen. Ze lijkt veel meer op te nemen dan voorheen en is veel
meer alert en aanwezig. Op haar manier probeert ze meer contact te leggen en
laat verbaal aardig van zich horen. Indy lijkt een stukje ouder te zijn
geworden.
Wij willen graag verder met deze therapie omdat we duidelijk vooruitgang
zien. Helaas zijn we daarvoor financieel afhankelijk van anderen. De
therapie is duur (+/- 6000 euro per behandeling) en wordt niet vergoed door
de verzekeringen. Omdat de verzekering deze vorm van therapie niet
vergoeden, zijn wij genoodzaakt om op andere manieren aan gel te komen voor
deze therapie.
Ik heb een website voor Indy laten ontwerpen waar donoren en
belangstellenden kunnen zien waar hun geld naar toe gaat en mensen Indy’s
vooruitgang kunnen volgen. http://www.indy-priscilia.nl. Bekijk deze site en zie
wat Indy dagelijks allemaal mee maakt.
Middels dit mailtje wil ik u vragen of u ons kunt helpen met het bekend
maken van dit verhaal, zodat Indy verder kan gaan met haar therapie. Het is
toch te gek voor woorden, dat een kind op deze manier voor haar toekomst
moet vechten in een land als Nederland
Hopelijk laat u van zich horen
8 November 2005 at 20:40
Petra de Winter
Beschoeiing 35
3191 HK Hoogvliet
Winter78@zonnet.nl
Hoogvliet, 7 november 2005
Geachte (fanclubbestuur) Frans Bauer,
Mijn naam is Petra de Winter. Deze brief schrijf ik in het belang van mijn
dochterje Indy Priscilia. Mijn dochtertje is op 11 april 2002, na een
zwangerschap van 29 weken, samen met haar broertje Damy geboren. Dat is dus
bijna 3 maanden te vroeg. Al na 5 dagen mocht Indy verhuizen van de
intensive careafdeling naar een gewoon ziekenhuis. Haar broertje liet ze
achter in het andere ziekenhuis. Met hem ging het niet zo goed en ze zouden
elkaar pas na 2 maanden weer zien.
Met Indy ging alles goed. Ze lag als een prinsesje in haar couveuse, waar ze
zich heerlijk in bewoog. Een week na haar geboorte kon ze al een flesje
drinken, iets wat voor zo’n jong kind toch wel zeldzaam is. In principe
moest Indy alleen nog maar groeien, want een kind van amper 1 kilo was nog
te klein om mee naar huis te nemen. Na 2 maanden was het zo ver. Indy woog
net iets meer dan 2 kilo, dronk goed en mocht dus naar huis. Haar broertje
had ze nog steeds niet gezien, die lag nog in het andere ziekenhuis. Wat een
feest dacht ik. Eindelijk 1 kind in huis. Maar het klopte totaal niet. Wat
normaal een feestperiode is, voelde voor mij als een gemis. Een kraamperiode
heb ik totaal niet gekend.
Met Indy ging ondertussen alles goed. Ze was, en is, een heel lief meisje
dat eigenlijk nooit huilt.
Na 4,5 maanden mocht Damy eindelijk naar huis. Eindelijk konden we dan gaan
genieten. Maar we moesten wel rekening houden met het feit dat Damy altijd
een zorgenkindje zou blijven: leerachterstand, ademhalingsproblemen en ga zo
maar door.
Indy kreeg tandjes en ging ‘mama’ roepen en eindelijk brak er een
vreugdeperiode aan. Maar wel een met een zwart wolkje erboven. Verdere
ontwikkeling van Indy verliep niet zoals gewenst. Indy kon haar hoofd niet
rechtop houden, niet stil houden, niet op haar buik rollen of zitten. Twee
keer per week zat ik bij de fysiotherapeut maar dat mocht niet baten.
Uiteindelijk na bijna 2 jaar en verschillende opnames zijn we achter Indy’s
probleem gekomen: hersenbeschadiging als gevolg van een zuurstoftekort
tijdens of net na de bevalling. Ik hoef er niet bij te vermelden dat op zo’n
moment de wereld letterlijk voor je in elkaar stort. Je krijgt te horen dat
je eigen kind levenslang afhankelijk is van jou als ouder.
Door dit zuurstoftekort heeft Indy dus nu een cognitieve en motorische
acherstand en is ze bekend met epilepsie. Terwijl haar broertje Damy, het
mannetje waar iedereen zich zorgen over maakte, zich ontwikkelt, schommelt
Indy rond een ontwikkelingsleeftijd van een kind van 7 maanden. Indy kan nog
steeds niet zitten, kruipen of lopen. De woordjes ‘mama en papa’ kan ze ook
niet meer zeggen.
Indy zit sinds april 2004 op een revalidatieschooltje, waar ze al enig
resultaat heeft geboekt. Ik ben als moeder op zoek gegaan naar andere c.q.
meer mogelijkheden om Indy te helpen in haar ontwikkeling. Uiteindelijk ben
ik terecht gekomen bij Stichting Care Sharing. Deze stichting behartigd de
belangen van mensen met hersenletsel. Deze stichting bracht ons op de hoogte
van een speciale therapie: hyperbare zuurstoftherapie. Bij een beschadiging
van de hersencellen ontstaat een verstoring in de neurologische organisatie
en bereikt een patient niet het optimale ontwikkelingsniveau, zoals bij
Indy. Door middel van zuurstoftherapie probeert men de hersencellen te
activeren die om de dode hersencellen heen liggen, met als doel dat deze
cellen bepaalde lichaamsfuncties over gaan nemen, zodat het
ontwikkelingsniveau van Indy weer kan toe nemen.
Mijn man en ik zijn erg overtuigd van deze therapie en zijn dan ook op 5
september j.l. begonnen met de therapie. De resulaten zijn verbazingwekkend.
Indy kan nu een aantal uur zitten zonder ondersteuning van kussentjes of
andere voorwerpen. Ze lijkt veel meer op te nemen dan voorheen en is veel
meer alert en aanwezig. Op haar manier probeert ze meer contact te leggen en
laat verbaal aardig van zich horen. Indy lijkt een stukje ouder te zijn
geworden.
Wij willen graag verder met deze therapie omdat we duidelijk vooruitgang
zien. Helaas zijn we daarvoor financieel afhankelijk van anderen. De
therapie is duur (+/- 6000 euro per behandeling) en wordt niet vergoed door
de verzekeringen. Omdat de verzekering deze vorm van therapie niet
vergoeden, zijn wij genoodzaakt om op andere manieren aan gel te komen voor
deze therapie.
Ik heb een website voor Indy laten ontwerpen waar donoren en
belangstellenden kunnen zien waar hun geld naar toe gaat en mensen Indy’s
vooruitgang kunnen volgen. http://www.indy-priscilia.nl. Bekijk deze site en zie
wat Indy dagelijks allemaal mee maakt.
Middels dit mailtje wil ik u vragen of u ons kunt helpen met het bekend
maken van dit verhaal, zodat Indy verder kan gaan met haar therapie. Het is
toch te gek voor woorden, dat een kind op deze manier voor haar toekomst
moet vechten in een land als Nederland
Hopelijk laat u van zich horen
Met vriendelijke groet,
Petra de Winter